คำคมคิดถึงบ้าน

2785

ระยะเวลา..กับความเดียวดาย
นานจนใจหาย..คิดถึงบ้าน
เพื่อความฝันของคนรัก..จึงออกหาประสบการณ์
เรียนหวังสานอนาคต..สร้างความภาคภูมิใจ..ให้ครอบครัว.

คิดถึงคำพูด..ที่สั่งสอน
คิดถึงคนที่เฝ้าเวลานอน..กล่อม..ลูบหัว
คิดถึงคนที่คอยตบบ่า..เวลากลัว
คิดถึงคนที่คอยยั่วให้โกรธ ..คนที่หัวเราะด้วยกัน

คำคมคิดถึงบ้าน

ใต้ฟ้าดารารายสายลมหนาว
สบตาดาวดวงเก่าเฝ้าคิดถึง
สานรู้สึกใส่ไว้ในคำนึง
ร้อยรำพึงผ่านฝากจากคนไกล

หลายปีที่ห่างบ้านมาสานฝัน
วาดตะวันปันอุ่นละมุนใหม่
ยังยิ้มอิ่มอุดมห่มหัวใจ
แต่คงไม่เหมือนเก่าลำเนาเดิม

คิดถึงบ้านนานมาที่ลาจาก
ฝันอีกฟากฝ่าไปต้องใส่เสริม
เพียรเพื่อผ่านงานคนที่ทนเติม
เพียรเพื่อเพิ่มพบฝัน วันกลับมา

สายลมห่มหัวใจคนไกลบ้าน
สายธารที่ทอดยาวดาวเด่นฟ้า
-หว่างความหวังวาดไว้ในศรัทธา
ที่แทนค่าความงามตามสายลม.

คิดถึงบ้านงานหนักอยากพักผ่อน
กลับไปนอนอ้อนตักเปี่ยมรักแม่
พี่น้องญาติคาดหวังทั้งดูแล
ไม่งอแงแถไปใคร่ทำใจ

ควันเขม่าเข้าตาหน้ามัวบอด
จะไปรอดพรอดฝันถึงวันใหม่
การงานดว่าข้าทำซ้ำเหนื่อยไป
เหงื่อย้อยไหลใฝ่สู้ให้รู้งาน

ทบทวนความยามก่อนเคยอ้อนพร่ำ
ร้อยลำนำคำฝากสมัครสมาน
เหินห่างหายลับลามาแสนนาน
แต่ดวงมานตราตรึงคะนึงครวญ

คิดถึงคนบ้านกลอนจึงย้อนกลับ
มารินรับอักษราพาเสสรวล
วอนน้องพี่โอบเอื้อให้อุ่นอวล
ช่วยชี้ชวนอีกครั้งอย่าหมางเมิน

หลายครั้งหนวนเวียนหมายเขียนฝาก
แต่ก็ยากรินร่ำช้ำขัดเขิน
สมองมีแต่ว่าช้าเหลือเกิน
ต้องเผชิญโรคร้าย..อยู่ดายเดียว

มาวางกลอนอ้อนมิตรลิขิตถ้อย
เพียงสักน้อยน้ำใจให้แลเหลียว
คนขี้เหงาเฝ้าคิดจวนซีดเซียว
อย่าปล่อยเปลี่ยวเหว่ว้าน้ำตาริน

ณ มุมหนึ่ง แสนเงียบเหงา ที่เราพัก
ฝากคำทัก หวนคะนึง รำพึงผ่าน
ท้องทุ่งเขียว อีกคมเคียว เรียวใบตาล
แผ่วกังวาน วังเวงไหว น้ำไหลริน

สายลมหนาว กราวใบข้าว ยามเช้าตรู่
จนราลู่ โอนเอน ระเนนสิ้น
สกุณา ถลาร้อง ล่องลอยบิน
แสงระพินท์ สาดสีทอง ขึ้นรองเรือง

ไกลเหลือเกิน นานเหลือเกิน ช่างเหินห่าง
มาแรมร้าง เทียวท่องทาง อยู่นานเนื่อง
ไม่รู้จบ พบเพียงฝัน อันเปล่าเปลือง
อยู่กลางเมือง เหมือนลุ่มหลง ดงนคร

ยิ่งค้นหา ชะตากรรม ยิ่งต่ำต้อย
เจ้าหิ่งห้อย กระพริบพร่าง ต่างเร่ร่อน
มนต์มายา ฝ่าแสงสี ไฟนีออน
พเนจร อาวรณ์ถิ่น แทบสิ้นใจ

คิดถึงบ้าน ลานท้องทุ่ง บางยุ้งข้าว
ระย้าดาว วาววับแวม แต้มฟ้าใส
หอมละมุน อุ่นอายดิน กรุ่นกลิ่นไอ
คิดถึงใคร คนหนึ่ง ซึ่งเรารัก

มองเม็ดฝนหล่นล้างค้างกระจก
ใจตระหนกปานกลางถึงบางสิ่ง
เคยโหยหาห่างหายเหมือนคล้ายจริง
ถูกช่วงชิงความฝันเปลี่ยนผันไป

พาตัวเองมาไกล..ไปหรือเปล่า?
ลืมบ้านเก่ากวาดถูอยู่อาศัย
ป่านฉะนี้..ฝนนัวรั่วข้างใน
เถาเลื้อยไชไต่หลังคา..ฝาตุ๊กแก

ฟังแต่ข่าวน้ำท่วม..ร่วมทรายขึง
ถ้าข้ามถึงแนวกั้นมันคงแย่
โทรฯไปถามบ้านเพื่อนเป็นเรือนแพ
ต่างดูแลกันไป..ใช่ใจดำ

กอดหัวเข่าเจ่าจุก..ลุกไม่ขึ้น
เสียงสะอื้นดังรัวก่อนหัวค่ำ
แม้นจากจรก่อนไกลแต่ใจจำ
มาตรากตรำหารัก..แค่พักเดียว